تخلیه ملک تجاری با پرداخت حق سرقفلی

در مطالب قبلی به تعریف سرقفلی یا همون حق کسب و پیشه و تجارت پرداختیم . در این پست به محدودیت های تخلیه در قانون موجر و مستاجر مصوب سال ۱۳۵۶ خواهیم پرداخت . قبل از این که وارد این مقوله بشویم، لازم به ذکر است که در مبحث مربوط به قوانین سرقفلی و رابطه بین موجر و مستاجر، 2 ماده قانونی وجود دارد که می توان به آنها استناد کرد. برای اجاره نامه هایی که قبل از سال 1376 تنظیم شده و تاحالا هم تمدید کردند، باید به قانون روابط موجر و مستاجر مصوب سال 1356 مراجعه کرد ، در حالیکه برای اجاره نامه هایی که بعد از سال 1376 تنظیم شده اند، این اجاره نامه ها باید تابع قوانین روابط موجر و مستاجر مصوب سال 1376 باشند.

 اکثر اماکن تجاری و مواردی که با آنها سر و کار داریم، خصوصا در استان ها و شهرستان های بزرگ مثل تهران، درگیر قانون روابط موجر و مستاجر سال ۱۳۵۶ هستند.

 این قانون یک سری محدودیت هایی برای تخلیه دارد و به جهت عدم آگاهی که وجود دارد، مشکلات عدیده ای را برای کسبه ایجاد میکند. بطوریکه بعضی اوقات مستاجر با یک تخلف خیلی جزئی و غیر قابل باور ممکن است حق سرقفلی را از دست بدهد و مجبور به تخلیه ملک بشود. در قوانین مربوط به روابط موجر و مستاجر مصوب ۱۳۵۶ که در واقع خاستگاه مفهوم سرقفلی است ، موارد تخلیه محدود هستند . یعنی مالک نمیتواند به هر دلیلی مستاجر رو تخلیه کند.  ممکن است سوال پیش بیاید که چرا اینگونه است؟ پاسخ این است که چون برای  مستاجر حق کسب و پیشه و تجارت ایجاد میشود و به همین جهت ، محدودیت هایی شامل حال اون محل کسب میشود. بنابراین مالک فقط در موارد خاصی که در ماده ۱۵ قانون روابط موجر و مستاجر مصوب ۱۳۵۶ آمده است، حق تخلیه ملک را خواهد داشت که در ادامه آنها را توضیح میدهیم :

۱- در صورتی مالک میتواند مستاجر را تخلیه کند که ملک نیاز به تخریب و نوسازی داشته باشد. در این صورت مالک می تواند با کسب جواز ساخت از شهرداری و همینطور پرداخت حق کسب و پیشه و تجارت، مستاجر اون محل تجاری را تخلیه کند . 

۲- مواردی که مالک خودش شخصا نیاز به کسب و کار در محل تجاری دارد. در این صورت مالک می تواند با مراجعه به دادگاه ، نیازش را اثبات کند و بعد از ارزشگذاری سرقفلی توسط کارشناس دادگستری و پرداخت ارزش آن به مستاجر ، ملک را تصرف کند . در حال حاضر اکثر مالک ها از این روش  برای تخلیه ملک تجاریشان استفاده میکنند.

۳- زمانی که خود مالک ، همسرش، فرزندش یا پدر و مادرش، نیاز به سکونت در محل کسب داشته باشند و آن ملک تجاری موعد برای سکنی باشد یعنی قابلیت سکونت داشته باشد. در این صورت مالک می تواند با مراجعه به دادگاه ، نیاز این افراد را اثبات کند و سپس  با پرداخت حق سرقفلی به مستاجر ، اون محل را تصرف کند . 

۴- اما موارد مهمتری هم وجود دارد که مالک در شرایطی حتی بدون پرداخت حق سرقفلی به مستاجر می تواند، مستاجر را تخلیه کند که در پست های بعدی به آنها خواهیم پرداخت.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *